benden önce gelip geçmişin
bu şehirden besbelli
kokun sinmiş sokaklarına
adın meyhanelerinde anılır olmuş
ipotek koymuşun ahalinin rüyalarına
Gün batmaya döndüğünde
Seni evimizin bahçe kapısında beklerdik
Dakikalar lastik gibi uzar
Heyecanımız gittikçe katmerleşirdi
Sen gecikeceksin diye
İçimizde ne korkular büyütürdük
eskiden bahçe duvarları vardı
gün batımı üzerine dizilirdik
anlatırdık birbirimize günlük aşklarımızı
çoğu yalandı ama güzeldi
anlatmayı severdik
kıvrıla kıvrıla indim deniz kıyısına
çaldım denizin kapısını
deniz anası açtı kapıyı
eteklerinde pisi balıkları
buyurun dedi buyurun
girdik denizden içeri
Gelinliğini giydi şeftali ağacı
Taktı başına pembe çiçeklerini
Karıncalar böcekler kuşlar
Bizim bahçe bu düğünü
Her bahar yapar
Yollara düştüm sana geldim
Aç kapılarını al beni İstanbul
kimsesizim öksüzüm garibim
Anam gibi kucakla sar beni İstanbul
Dur hele seni bir seyredeyim
İçimde yılların hasreti var
Konuşun çocuklar konuşun
Sesiniz gür çıksın
Yeter güneşin uyuduğu
Gıdıklayın bulutları
Güneş uyansın
Açılsın evlerin kapısı
küçük kuş
konma her sabah pencereme
sen ötünce
dağlar geliyor aklıma
papatyalar gelincikler
onlar günler boyu özgür
Madem geldin bu dünyaya
Öyleyse yaşamasını öğren
Önce nefes almasını
Sonra yemesini içmesini öğren
Sabahları erken kalkmasını
Doğan günü kucaklamasını
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!