Islığın Barış Tüküsü Şiiri - Mehmet Çoba ...

Aras’a eşlik eden Aladağ’da, yorgun bir yolcunun ıslığından
Dökülen sevda, dökülen barış nağmeleri;
Dile dolaşan bitmeyen yanık bir ezgidir.
Her bir sözde,
Her bir dilden,
Dipsiz kuyu derinliğinde;
Devrim harlı, ateş vurgun.
Avcı pusuda,
Dağanın koynunda
Kınalı ürkek bir keklik can derdinde.
Yol uzun,
Dert çok,
Ölüm de acımasız olsa da umut tükenmez bizde.

​Yapraklar dökülüyor olsa da, elbet baharda
Yine coşacak taze tomurcuklar.
Karanlığı yırtan bir şafak vaktinde,
Yürekten
Süzülen o sabırlı sevda,
Islık eşliğinde
Türküleşecek.
Buz kesen ayazda,
Çatlayan dudakta biriken ah,
Yarına sabah olacak,
Şafak olacak.
Taşın, toprağın diliyle yanarken her meşale.
İnancın kördüğümünde çözülen,
Sineden kopup gelen hasret, özlenen gün olacak.

Her nefes alıp verildiğinde,
Delice seven yürekte
Coşan sevdadır;
İç yakıp derine oturan,
Hiç durmak bilmeyen
Çığlıktır.
Aras’ın kıyısında hüzün değil,
Büyüyen öfkedir.
Kürt coğrafyasında
Ateş olup, köz köz parıldayan şafaktır.

Bu ateş,
Ne bir yıkım, ne bir talandır;
Bu ateş,
İnsanın insanca yaşama hakkıdır.

Gareso, Pasinler, Karasu Çayı’nın derin vadilerinde,
Karanlığı yırtan bir kıvılcımdır umut.
​Zaman geçer, ses soluksuz kalır;
Lakin o sevda, o barış
Silinmez birer iz olur.
Özgürlüğe,
Dilden dile dolaşan bir şiir olur.

Belki de yaralı bir ömrün en masum gizeminde,
Güneşten bir müjdeyle gelmeye başlar
O kutlu akış,
O kutlu coşku.
O günü görmeye yeminlidir,
Umut dolu
Gözler;
Karanlığın içinde parlayan yıldız olur, o orgun yolcuya.

​Aladağ’da bir uçurum kıyısında ürkek bir tavşanın
Kaçışıdır;
Zalimden, avcıdan, tazıdan.
Bir de
Çemçe Dağları’nda,
Şahinlerin
Doruklara özgürce kanat vuruşlarıdır.
Kötek Çayı’nda artık yaşanan acı değil;
Özgürlük edasıyla
Süzülüp akan
Mutluluk;
Stran, kılam, tilildir.
Ermenisi sürgün olmuş,
Türkmeni göç vermiş,
Kürdü inkâr edilmiş;
Bereketli toprakları besleyip,
Sessiz sedasız
Akarken Aras’a,

​Güneş hep doğacak, elbet sis dağılıp gidecek.
Toprağa düşen her tohum
Elbet
Yeniden yeşerecek.
Düşmanlıklar silinip, kinler toprak olurken
Sevgi,
Bu kadim toprakları
Baştan başa saracak.
Umut...
Bir çobanın soluğu,
Bir yolcunun yorgunluğu,
Rüzgârın sesi olmuş.
Bu topraklarda yeşeren
Her çiçek umutlaşacak.
Ne bir damla gözyaşı,
Ne bir ağıt kalacak;
Yarınlara barışın güzelliği akarken o yolcunun ıslığından.

Mehmet Çobanoğlu
08.07.2026
Karaburun