Islanıyor Namlular

Bu şiir ne Nazım kokar artık, ne İsmet;
Sanmayın bu dizeler Köroğlu’ndan...
Başka bir sesin çığlığı bu,
Kendi karanlığına sürülmüş ve yine o karanlıktan doğan.

​Yumruklarım var defalarca indirdiğim,
Bu karanlık, bu sürgün çağına...
Bir yandan yürüyor, bir yandan düşünüyorum;
Ve varıyorum: “Dövüşürken öleceğim,” kanısına.

​Bak nasılda prangalar vurulmuş ayaklarımıza,
Ölüyor beşiklerinde bebelerimiz.
Maden ocaklarında kaldık taşlar altında;
Ellerimiz kan içinde, kanıyor göğüslerimiz.

Çiftçiler gördüm tarlalarda, elleri nasırlı
Ve aynı elleri kan içinde kalan...
Ben tanıyorum onları; onları tanıyor,
Boyunlarındaki bağları efendilik sayan.

Görüyorum, görüyoruz;
​Bu karanlığı yırtıp atmak gerek
yanan mumlarla;
Ateşe veriyoruz kendimizi,
Dövüşüyoruz umutlarla.

​Öylesine bir çağ bu;
Her dökülen kuma küfürler savurduğumuz,
Sonra usulca çekilip ortalıktan
Bir şiirin koynuna sokulduğumuz...

​Çünkü;
Yok gücümüz
ŞİİRden başka...

​Öylesine bir çağ bu;
Şairleri, şiirleri delirten
Ve şiirleri hiçe sayıp
Şairleri mahpuslara götüren.

​Sorarsan elbet bende şairim,
Ama ben korkmuyorum;
Ne mahpustan, ne sürgünden,
Ne de ölümden!
Sade korkuyorum bu çağın gittiği yerden.

​Sonra dönüp sesleniyorum ona;
Ustam...
Yok elimizde şiirden başka silahlar,
Ve bak nasıl da nemleniyor namlular...