İslâm'da Kadının Yeri Şiiri - Afşin Dualı

Vücud-u merhamet...
Kenz-i mahfî...
Emanet-i Rabbaanî...
​
Cihânın kalbi kadın, rûh-u hayattır o nihaan,
Arş-ı Rahmaan'dan inen, nûr-u muazzamdır inan.
Zulmet-i cehli boğan, bir şems-i taabandır o yaar,
Hakk’ın katında adı, "Emanet-i Rahmaan"dır o caan.
​
Hazret-i Havva ile başladı bu kutlu yol,
Hacer'in sabrıyla dol, Hatice'nin aşkı ol.
Fatıma’nın zühdüyle, parlar o iffet tacı,
Her bir nefesi şifaa, her bir sözü duaacı.
​
[Cinematic explosion, heavy Reverb]
Cennet ayaklarındadır, kadr-i âlîdir kadın,
Levh-i mahfuzda yazan, ism-i gâlidir kadın!
Şefkat-i deryâ onda, izzet-i mevlâ onda,
Âlemin cevheri o, sırr-ı tecellîdir kadın...
​
Mekteb-i irfândır o, nesli ihyâ eyleyen,
Medeniyet bağrında, hakkı i’lâ eyleyen.
Zulmün zincirlerini, nezâketle kırandır,
İslam’ın sancağında, şeref ile durandır.
​
Cennet ayakları altında denmedi boşa,
Avuçları içinde cennet bağlı rızaya,
Hakir gördü kendini güçlü sanan cinsi yaratık,
Kavârîr gibiydi kadın oysa...
​
Kenz-i mahfî şu içre zaman,
Zulmet-i cehl ne zaman kalkacak dünyadan?
Şeb-i yeldâm, şem-i tâbanım...
Kadr-i âlî gönlüme güneş gibi parlayan.

Kirma o kalbi sakın... (Emanettir...)
İncitme o rûhu sakın... (Zarif bir billurdur...)
Kavârîr... Kavârîr...
​
Cennet ayaklarındadır, kadr-i âlîdir kadın,
Levh-i mahfuzda yazan, ism-i gâlidir kadın!
Şefkat-i deryâ onda, izzet-i mevlâ onda,
Âlemin cevheri o, sırr-ı tecellîdir kadın...
​
Şeb-i yeldâm...
Şem-i tâbanım...
Güneş gibi parlayan...
Emanet-i İlâhî...

Kavaariir...
Kırılmasın bu billur... (Emanettir...)
​[Vokal melodik bir iç çekişle yükselir]
Şeb-i yeldâ biter...
Şem-i tâban kalır...
Gönül ufkunda bir güneş gibi...

Kenz-i mahfî...
İzzetiyle...
Hürmetiyle...
Vücud-u merhamet...