Çocukluğun muydu gençliğin mi
limanlarda bıraktığın
denizin tuzlu suyuda pişirmemiş yaralarını
biraz olsun akşam güneşiyle güneşlenseydin
uyanmazdın gecenin nemli sabahlarına
kurumamış rutubeti
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta