Artık o şarkının içinden geçirmiyorum yüreğimi.
Dinletmiyorum kırılan sözlerimin ezikliğini kulaklarıma.
Ağlatmıyorum hiç gözlerimi.
Kan çekmiyor gözlerimi artık.
Unutuyorum galiba ben seni.
Sürekli bir resmin içinde de beklemiyorum dönmeni.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Değerli yorumunuz için teşekkür ederim ??şiirlerle buluşmak dileğiyle…
Her unutuyorum'un ardından gelen o çöküşü, insanın kendini kandırma biçimini ne güzel anlatmışsınız. Duyguların bastırıldıkça daha sert geri dönmesi, her an hissediliyor.
Sizin şiirlerinizi kendime bu kadar yakın hissetmemin sebebi; çoğunun aşkı, özlemi ve unutma çabasını aynı yerden anlatması. İnsan, ister istemez kendi içinden bir şeyler buluyor her dizede.
Kaleminiz daim olsun...
Değerli yorumunuz için teşekkür ederim ??şiirlerle buluşmak dileğiyle…
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta