Isınmayan Ev Şiiri - Ezgi Nisan Akgül

Işığı ve renkleri görür insanlar.
Yaklaşırlar, hevesli bir merakla.
Sonra ölçülü bir sessizlik iner araya;
sorular susar, cevaplar kalır arada.

Yanlışlıkla açılmış bir kapı varmış gibi,
rüzgârı bol, soğuğu ağır.

Başta gözlerimde oyalanırlar,
sonra bakışları uzaklara sığınır.
Bir ağırlık bulurlar üzerimde,
adını koyamadıkları bir cisim dillerinde.

Kapalı kapıları bir bir yoklarken,
mesafelerimiz uzar ve uzar…
Yolun belirsizliği yavaşça çöker,
daha sıcak bir ele doğru uzanırlar.

Ve ben her seferinde
birkaç adım daha içeri çekilirim,
tamamını gezemedikleri bir ev gibi:
ışıkları açık, ama sobası yanmayan.