Bir pencere pervazı.. daima bunu kurdu, bu
bağrı yangın yürek. Hoşuna gidiyordu yaşamın
bu kıyı suyunda durmak. Birilerinin aklında oluşunu,
birilerini aklına düşürüşünü; onsuz da var oluşunu
kenarında da olsa; yetiyordu, sevildiğini bilmek birilerince.
Mezarında da istiyordu, bu aynı hoşluğu. Dilerdi ki
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
