İşçi Kardeşim; Şiiri - Burhan Güler

İşçi Kardeşim;

Uyanmalısın,
çünkü bu ülkede sabah
artık kuş sesleriyle değil,
cop gölgeleriyle başlıyor.

Uyanmalısın,
çünkü sokakların hafızası var
ve her kaldırım taşı
senin kaç kere sustuğunu biliyor.

Ellerin yorgun, evet,
ama yorgunluk kader değildir,
öğretilmiştir.
Nasır, utanılacak bir şey değil
bir sınıfın imzasıdır.

Uyanmalısın,
çünkü makineler
senin yerine düşünmeye başladı,
çünkü çarklar döndükçe
insan azalıyor içeride.

Bir hücrenin duvarını düşün,
üzerine gün çizilmiş
ama takvim hâlâ yasak.
Demir parmaklıklar arasından
daha çok özgürlük öğrenilir bazen
dışarıdaki suskunluktan.

Kardeşim,
korku bu düzenin en eski yasasıdır.
Adını değiştirirler,
ama yüzü hep aynıdır.
Seni yalnız bırakmak isterler
çünkü kalabalık
her zaman tehlikelidir.

Uyanmalısın,
çünkü annenin sustuğu yerde
bir ülke konuşamaz,
çünkü bir çocuğun aç defteri
en ağır iddianamedir.

Bu bir rica değil,
bu bir temenni hiç değil.
Hak verilmez,
alınır.
Ekmek paylaşılmazsa
taş olur.

Kalk,
adını söyle kendine yüksek sesle,
sınıfını gizleme,
yanındakini kardeş bil.
Bir adım at,
ardından bin adım gelsin.

Uyanmalısın,
çünkü yarın
bugünden çalınmak isteniyor.
Uyanmalısın,
çünkü dünya
sen yürürsen değişir,
sen susarsan
karanlık kazanır.

Burhan Güler