Sararmış umutlar ısınırken,
'aslında'lara asılı kalmış
tümcelerin derin soğukluğu
ateşi kesti.
İlginç, ağlamadım bu kez.
İs kokusu sardı hücrelerimi - sevdiğim-;
Zülfü kimi ayağın koymaz öpem nigârum
Yohdur anun yanında bir kılca i'tibârum
İnsâf hoşdur ey ışk ancak meni zebûn et
Ha böyle mihnet ile geçsün mi rûzigârum
Devamını Oku
Yohdur anun yanında bir kılca i'tibârum
İnsâf hoşdur ey ışk ancak meni zebûn et
Ha böyle mihnet ile geçsün mi rûzigârum




Harika betimlemeler ve harika bir final. Şiir okudum diyebilmenin bahtiyarlığını yaşıyorum. Çünkü içinde derin bir 'Sen' var. Konu sen olunca aksi mümkün olamazdı zaten. SEN kal şairem...
İlginç, ağlamadım bu kez.
İs kokusu sardı hücerelerimi - sevdiğim-;
Canlandı ahşap evlerdeki yaşanmışlık,
Merdivenler, köşebaşındaki güvercinler,
Gölgeler, izler,
Çocukluğum.
Sadece biraz yorgunum.
***********Ne güzel günlerdi o günler ..İnsanlar insanca yoktu riyakarlık ..Şimdi herkes ekmek telaşında insanlık ikinci planda...Kutlarım güzel güçlü kaleminizi..Tebrikler...
*********SEVGİLER GÖNÜLDEN OLSUN BU DUYARLI YÜREĞE....
Aman umutlarınız dökülmesin.
Sevgilerimle.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta