İnsan Şiiri - Muhammed Talha Acet

Biri çevirdi yolumu,
Şu dudak büküp "çingene" diye yaftaladıklarınızdan...
Üstü başı yoksulluğun yaması, yüzünde sokağın kiri,
Hor görüp, bakışlarınızı kaçırdıklarınızdan.
Oysa kim bilir, o yırtık ceketinin sol cebinde,
Hangi kibirli ruhtan daha ak bir vicdan saklı.
Durdum, lügatımdan bütün etiketleri söküp attım,
Öylece baktım suretine...
Ne uzuv saydım ne kusur aradım;
Gözlerindeki yorgunluk benim, alnındaki çizgi senindi.
Fark ettim ki, o horlanan bedenin taşıdığı can,
Bizim aynada gördüğümüz o mağrur benlikle birebir aynı.
Sonra sustum ve dinledim;
Taş kalpli kaldırımları, gökteki bulutu, akıp giden zamanı...
Cümle alem fısıldadı o kadim sırrı kulağıma.
Bir karara vardık toprakla, gökyüzüyle ve her şeyle;
Karşımdaki bendim, o sendi, bizdik aslında.
Çamurdan süzülen aynı nefesin ortakları,
Hepimiz o ulu nizamın eşref-i mahlukatıyız.