Kendim çıkmaya uğraşır ekeceğinden.
Ve arar durur kök salmaya verimli bir toprak.
Öteki ise bakar, kınar bakışlarıyla.
Didişir özü ile insanın, yeknesaklık tesellisi...
Durur durağanlığın başşehrinde, yadsır.
Cezası oturak yoksunu odalardır buyruğuna başkaldırının.
Yalnızlık tokadıyla diker insanı ayağa.
I
Hüznüm; süngülü yalnızlıklara itilmiş bir Dersim gecesi,
açlığım; bir deri bir kemik,
sabrım; altı aylık unutulmuşluğuyla bir Bahçesaray'lı
ve korkum; yollarına sinmiş bir çakal
ya gidenler evin yolunu bir daha bulamazsa Anerka!
Devamını Oku
Hüznüm; süngülü yalnızlıklara itilmiş bir Dersim gecesi,
açlığım; bir deri bir kemik,
sabrım; altı aylık unutulmuşluğuyla bir Bahçesaray'lı
ve korkum; yollarına sinmiş bir çakal
ya gidenler evin yolunu bir daha bulamazsa Anerka!




Tebrik ederim çok beğendim kaleminize yüreğinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta