Sen benimle aynı göğe bakamazsın,
Lanetli bir mutluluktur senin gölgen.
Sen bu karanlık zinciri kıramazsın,
Geçemezsin inan kendi eşiğinden.
Ben kalbimin dilediği gibi baktım,
Beni kimsenin anlamasına izin vermedim,
Onlar sözlerden ibaretim zannetti,konuşmamı istedi,
Hiçbir sözlere sığmadım,
Sözde kalmadım,
Ben bir yemiş vermeyen ağaç gibiyim,
Kendine dönmek …
Dünya’nın güneşin etrafında dönüşü gibi,
Mevsimleri tekrar tekrar yaşar gibi ,
Kavurucu sıcaklar ardından ,gölgede dinlenir gibi..
Bütün ayların değerlendirmesini yapar gibi,
Her mevsime veda edip,ardından kendine tek bir mevsim seçer gibi,
Garipleşti şarkılar, dertli ve içli,
İnsanlar değişti, bakışlar suçlu.
Eskiden güvenle dönerdik arkamızı,
Şimdi hüzünle sildik farkımızı.
Samimiyet bitti, kalmadı izler,
Anlayamadığım biçok şeyin altında en sevdiklerimin imzası olması peki ?
Çaresizliğe düştüğüm her konuda zincirleme belirsizlikler tamlaması
Yine en sevdiklerimden..
Peki ya tam herşeyi hallettim oluruna bıraktım derken
O öfke patlaması …
Gökyüzüne yıldızlar toplanırken
Sahiden sende kendini yıldız mı sandın
O ışık hızıyla uzaya fırlayan egon
Önyargılarını da bavulunda mı sakladın
En sevdiğim saatlerdeyim
Sükûdün zirvesindeyim
nadir denk gelmekteyim
En sevdiğim vakte…
Derin hüzün devrindeyim
Bir meleğin kanatlarında can buluyor insan
Çayır çimen, yolda diken demeden ,koşuyor özgürce..
Etekleriyle süpürüyor yeri, taşa toprağa aldırmadan,
Hedefi ömürlük saadetse durmadan,tek amaca hürriyete..
Issız bir ocak akşamı mıydı hüznüm?
Yoksa yağmurdan mı kaldı yaprakta kanayan
Dizlerini göğsüne çekmiş ağlayan çocuk çaresizliğimi?
Neredeyim? nerede saçlarımdan yıldız toplayan anam?
Issız bir ocak akşamı mıydı hüznüm?
Yoksa yağmurdan mı kaldı yaprakta kanayan
Dizlerini göğsüne çekmiş ağlayan çocuk çaresizliğimi?
Neredeyim? nerede saçlarımdan yıldız toplayan anam?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!