İpi Gören Kadınlar Şiiri - Nimet Öner

İpi Gören Kadınlar

Biz geceyi erkeklerden önce hissettik.
Bir annenin yüreği
uzaktan gelen ölümü tanır.
Rıza götürüldüğünde
kapılar kapanmadı.
Herkes biliyordu
Kapı kapanırsa
umut içeride boğulurdu
Oğlunu aldıklarında
ellerimiz un tutuyordu.
Hamur yarım kaldı.
Ekmek pişmedi.
Bir evlat gidince
ocak bekler yanmaz.
Darağacını kurduklarını
görmesekte,
hissettik.
Bir annenin iliği
ilmeği tanır.
O gece
rahmimizden bir şey koptu.
Sadece bir çocuk değil
gelecek de düştü.
Sabah olduğunda
erkekler sustu.
Biz içimizden konuştuk.
Ağıt yakmadık.
Ağıt unutturur.
Biz hatırlamayı seçtik.
Çocuklarımıza
yüksek sesle anlatmadık.
Gözlerimizle öğrettik
Bazı isimler
dik durularak anılır.
Bir baba asıldı dediler.
Biz biliyorduk
Bir anne de asıldı o gece.
Görünmez ip boynundan değil
kalbinden geçti.
Yıllar sonra
konuşmayın dediler.
Biz sustuk.
Susmak,
unutmak değildi.
Susmak,
tohumu saklamaktı.
Ve bugün
o tohum konuşuyor.
Sen konuşuyorsun.
Ben konuşuyorum.
Onlar konuşuyor.
Çocuklar annelerinin hafızasını
kaybetmiyor.
Bu, taşa kazınacak satırlar
Ne şiir, ne tarih
vicdanın kısa hükmüdür.
Burada
bir baba ve bir oğul asıldı.
Diz çökmediler.
Burada
bir son istek reddedildi.
Burada
adalet acele etti,
vicdan geç kaldı.
Ve biz biliyoruz artık
İpler çürür,
Hükümet ler değişir,
Utanılması gereken geceler
tarihten silinmez asla.

Azra Nimet Öner