İnziva Şiiri - Denizhan Kabacık

Yalnızlığın gölgesi çökerken içime,
Sığınırım her şeyi bilip İşitene.
Kuldan vefa yoksa, dert etme,
Gönül ver her yerde seni gözetene.

​Karanlık gecede, ıssız bir çölde,
Yusuf’un kuyudaki sabrı dilimde.
İnsanlar terk edip gitse bile,
Bilirim, kendisi her yerde benimle.
Zifiri karanlık geceler döner gündüze.

​Duadır kalbin en güzel sesi,
Yalnızlık, O'na yaklaşmanın vesilesi.
Hüzünlenme, elbet biter çilesi,
Gözyaşı silinir, gelir neşesi.

​Gece olmadan doğmaz güneş,
Her karanlık aydınlığa gebe.
Şifa gizlidir sabredilen dertte,
İbrahim gibi teslim olunca Rabbe,
Ateşler gül bahçesi olur her yerde.

​Yakar denilen dertler söner,
Zamanla yüzündeki hüzün gider.
İlahi sevgiyle dökülür yükler,
Kul bittim derken çileler biter.

​Çaresiz kalıp yakardığın yerde,
Musa’nın asası can bulur sende.
Denizler yol açar elbet,
Firavunlar yok olur birden,
Doğdu kalpten bir iman şerden.