Telsiz konuşmaları hız kazanmıştı, garip şeylerin habercisiydi.
Santral memurunu aradım, hayırdır diyerek sordum.
Efendim; bir ihbar aldık ve arkadaşlara çıkış verdim.
Nedir durum Ahmet çabuk söylesene diyerek çıkıştım.
Müdürüm, serken mahallesin de bir evde tüp kokusu binayı sarmış,
Deyince Ahmet, tahmin ettiğim, ihtimal dâhilin de zehirlenme vakasıydı.
Şoför durumuma vakıf olunca, aracı çekti ve hazır bir vaziyette bekliyordu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Yardımın, iyiliğin, fedakârlığın, bir can kurtarmanın,
Kurtarmanın sevincini, riske girmeme rağmen yaşıyordum.
Can kurtarmak... cana kıymet vermek...
İç huzura giden yoldur...
Tebrikler
Saygımla
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta