İnsanlık Müzesi III Şiiri - Hatice Güzen

Bu müze
sadece sevme ve sevilme kapısında başlar
ama
çıkış aramaz

İçeri girerken
hafif olman gerekmez
burada
yük tartılmaz
yük
elde tutulur
bırakılmadan önce
kimin taşıdığı
kısa bir an
hatırlanır

Bir oda
sessiz
ama dolu

Duvarlarda
konuşmayan yüzler
yerini bilen gölgeler
hiçbir şey istemez
bakılmak dışında

bakılırken
akılda kalmak değil
yer değiştirmek ister

Bu müzede
aynı sofrada
susmayı öğrenmiş
sesler vardır

Sevinçler
yerine tam oturmayan
kederler

mutluluklar
kenarından taşan
ama
inkâr edilemeyen

Bir masumiyet resmi
yarım
kimse acele etmiyor
çünkü bitince
birbirimize
bir daha
bu kadar
yaklaşamayacağız

Koridorda
alkış
ışık
hareket

neye ait olduğu
belli olmayan
ama
içimizi
ısıtan

Bir omuz yükselir
öteki
yerini unutmamayı seçer

Burada
kimse
bir başkasının eksilmesiyle
büyümez

ama
bazen
yer
değiştirir

Bir masa
eğik durur
terazisi kırık

ölçmez
yaklaştırır

elini koyan
elini çekerken
yalnız olmadığını anlar

ben
elimi
bir an
geri çekemem

Birileri
görünmeyene
tohum bırakır

adını bilmeden
yanına eğilerek

beklesin diye değil
birlikte
susmaya
dayanabilmek için

Burada
kimse suçlanmaz
kimse temize çıkmaz

kalan
kaldığını
söylemez

İnsan
çoğu zaman
vitrinin önünde durup
içeride olmadığını sanır

oysa
bazı günler
etiket
camın bu tarafına
yapışıktır

Eğer
yanında
bir şey getirdiysen
onu
bırakman gerekmez

istersen
bir süre
tut

Bazı yerlerden
insan
yan yana durmadan
çıkamaz