İnsanlık Müzesi II Şiiri - Hatice Güzen

Bu şiir
bir kapıdan başlar
ama çıkış vaat etmez

Bir oda
sessiz
ama dolu

Duvarlarda
konuşmayan yüzler
yerini bilen gölgeler

Bir masumiyet resmi
yarım
kimse acele etmiyor

Koridorda
alkış
ışık
hareketlenmiş bir şey

Ama bir masa
eğik duruyor
kimse
düzeltmiyor

Birileri
görünmeyene
tohum bırakıyor
adını sormadan

Burada
kimse suçlanmaz
kimse temize çıkmaz

Çünkü insan
çoğu zaman
vitrinin önünde durup
içeride olmadığını sanır

Bu şiiri satır satır inerken
yanında
bir şey getirdiysen
o
senindir