İnsanlık Hali Şiiri - Gülsüm Öztürk

İnsandır işte...
Bakarsın bir doğar, sonra bakmışsın büyümüştür.
Birden acı haberini duyarsın, ölmüştür...
Ve ne yaşadı?
Yaşaması ona ne getirdi veya ne götürdü?
Çocuktur işte, ağlar dersin. Büyünce ağlamak ona niye yakışmaz?
Peki ya kıskançlığı? Yalanı bilmez çocukken, sonradan öğrenir yalanı, hainliği. Peki dürüstlüğü?
Ne değişir büyünce?
....Ve tanışır acı hayatınla...İlk sınavının sonucunu alır eline, ilk karnesini... Okulda öğrenir çoğu şeyi...
Sevgiyle ise bir yerlerde tanışır. İlk bakış... İlk kalp çarpması... İlk karın ağrısı... İlk aşk ve son aşk...
Ve evlilik....
Mutlumudur acaba? Peki, kendi mutluluk vermiş midir sevdiğine?
Sevgide arar mutluluğu. Mutluluk aslında sevgidir bilemez.
Sevmek ve sevilmek...
Günahınla sevabınla yaşamak... Hatasıyla doğrusuyla yaşamaya devam etmek. Zorda olsa yaşamak;
Her şeye rağmen yaşamak....
Teselli vermek ve teselli bulmak...
Öğrenmek ve öğretmek...
Büyük sınavdan geçmek mümkün mü? Hayat sınavından?
Öyle yaşamalı ki insan, doğduğunda ne kadar onun için sevinen varsa, öldüğünde de o kadar ağlayan olsun peşinde...
İnsan, insan gibi yaşamalı. Hatası az olmalı. Doğrusu ise kat, kat çoğalmalı...
Hatıralar onun için bir acı değil... bir güzel anı kalmalı....
İnsanlık hali... Çok zordur beee! ! ! !