İnsanlığı Boğan Kan: Unutma

Gökyüzü o gün sustu, İran’ın bağrında,
Bir sabah ezanıyla bölündü taze düşler.
Kalemler yere düştü, mürekkep kan ağladı,
Gülüşü yarım kaldı yüz altmış körpe canın.
​Kız çocuklarıydı onlar, yarınların ışığı,
Cehalete vuran tokat, karanlığa bir fener.
Ama emperyal hırsın, o kirli silahların,
Hedefinde can verdi ilim kokan her nefes.
​Bir yanda okyanus ötesi, kanlı oyunun kurucusu,
Bir yanda sinsi işgal, toprağın zehirli oku.
Birleştiler o sabah, masumun çığlığında,
Okul bahçesini bir yas yerine döndürdüler.
​Öğretmenler siper oldu, göğsünde bin yıllık onur,
Tahtadaki son yazı; vatan, hürriyet ve nur.
Ders yarım kaldı sanma, ey dünyayı yıkan zalimler!
Dökülen her damla kan, direnişe bir tohumdur.
​Unutmak mı? Asla.
Hangi su yıkar bu kiri, hangi tarih affeder?
Mabetler ağlarken bu vahşetin yasında,
O yüz altmış can, her şafakta yeniden doğar.
​Zulmün kaleleri sarsılır elbet bir gün,
Zira mazlumun ahı, göğü delen bir ok gibidir.
Okul çantalarından taşan o sessiz feryat,
Zalimlerin uykusunu sonsuza dek bölecektir.
Yüksel Acar 4 mart 2026