İnsanlar Şiiri - Mehmet Emre Dursun 2

Bir ağır perdedir çekilen insan sesine,
Kapanır kapılar o sahte yüzlerin ardından.
Sığınırım gecenin o dilsiz gölgesine,
Kurtulup bu şehrin o bitmez, uğursuz harından.

Sözleri bir zehir, gülüşleri hep yalan,
Kalabalık dedikleri o dipsiz kara kuyu.
Geriye sadece bir büyük yorgunluk kalan,
Bozar adımları o en kutsal, derin uykuyu.

Aramam bir dostu, ne de bir sıcak eli,
Yalnızlık dediğin en soylu, en temiz hırka.
Varsın dışarda essin dünyanın deli yeli,
Ben kendi içimde kapandım bu derin şarka.