İnsanlık kuşatmada Şiiri - Kemal Tekir

İnsanlık kuşatmada

İnsanlık haz hız çağında,
Görünmez zincirlerle, duvarlarla,
Kurallarla,yasalarla,sınırlarla,
Alınmış kuşatmaya,
Algılarla ablukaya.

İnsanlar geçim şartları ağırlaştıkça,
Ezilerek,büzülerek, bazen sineye çekerek,
Yğrüyerek düşe kalka umutla,
Tutunmaya çalışıyor hayata.

Kimi mutlu,kimi mutsuz, kimi huzursuz,
Sığınmış mevkiye,makama,
Şöhret itibar konfor tuzağına,
Yapışmış sıkıca koltuğuna,
Değil kuşatıldığının,prangaların farkında.

Görünmez zincirler,insanı,
Yıpratan ağırlıklardır.
Kiminin maddi manevi kayıpları,
Kiminin konfor alanı bağımlılıkları,
Kiminin sahte şöhret itibarları,
Kiminin travmaları hastalıkları.

Bazen İnsanın en büyük ihtiyacı,
İnssnın kendini kısıtlayan,
Hareket akanını daraltan ,
Yapay rollerden,maskelerden,
İmaj ve bağımlılıklardan,
Ağırlıklardan,görünmez prangalardan kurtulmak,
Kendiyle barışık, huzurlu yaşamaktır.

Ve belki de uyanış,
Bir sabah ansızın değil,
İçten içe büyüyen bir fark ediştir;
“Ben kimim?” sorusunun
Yankılanmasıdır insanın içinde.

Kırdıkça zincirlerini,
Sorguladıkça dayatılanı,
Kendine döndükçe insan,
Bir bir düşer maskeler,
Hafifler ruhunun yükü.
Ne makam kalır o an,
Ne sahte alkışların yankısı,
Ne de korkuların gölgesi
Aynı güce sahip olur artık.

Çünkü insan,
Kendini tanıdıkça özgür,
Özgürleştikçe insan olur.
Ve belki de kurtuluş,
Dışarıda bir kapı aramak değil,
İçeride kilitli kalmış
O kapıyı fark etmektir.

İnsanlık kuşatmada evet,
Ama anahtar hâlâ içinde,
Her bir insanın,
Kendi yüreğinde saklıdır.

Kemal Tekir
Halkın sesi