İnsanın Şiiri Şiiri - Muhammed Emin Yıld ...

Acı!
Bir fırtına gibi estin içimde,
Kırdın tutunduğum ne varsa,
Beni benden kopardın önce.
Ama yıktığın yerden doğruldu ruhum;
Her darbenle yonttun fazlalıklarımı,
Beni yeniden inşa ettin,
Beni inançlı yaptın.

İnançlı...

​Acı!
Darmadağınken topladın parçalarımı,
Her kırıkta bir parça ışık,
Her sızıda dikey duran bir omurga bıraktın.
Anladım ki düşmeden kalkılmıyor,
Yanmadan sönmüyor hamlığın ateşi.
Şimdi küllerinden doğan bir kale gibi,
İnançlıyım.

​İnançlı...
​Beni kör karanlıkta bıraktın sanmıştım,
Meğer gözlerim ışığa alışsın diyeymiş.
Beni yalnızlığa ittin sanmıştım,
Meğer kendi içimdeki kalabalığı bulayım diyeymiş.
Gözyaşıyla sulanan toprak sertleşir,
Ben bu topraktan yeniden doğdum.

​Emin Sultan der ki; uğradım gama,
Ruhumu benzettim sökük bir cama.
Acı vurdukça bak erdim makama,
Yıkıldım, kırıldım, inançlı çıktım.