Ha küfür,
Ha teşekkür…
İnsanı tanıdım,
Yarabbi, çok şükür.
Gerçi geç oldu…
Bir ömür ziyan oldu.
Doluya da koydum, boşa da—olmadı;
Şükürler olsun, zerre boşluk kalmadı.
Aman…
Ne zormuş insanı bilmek,
Ne pusulardan geçtim ilmek ilmek.
Ha küfür,
Ha teşekkür…
Dilediklerini desinler,
İstediklerini söylesinler.
Ha küfür,
Ha teşekkür…
İplerini kestim;
Gayrı hepsi hür.
Kayıt Tarihi : 21.04.2026 10:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!