Şiir yazıyordum gece ışıkta,
Hayallerimin kölesi olduğum,
Karanlık kayboldu,güneş ufukta,
İçimde serin bir karanlk buldum.
Mana bulduğunuz derdim çok fazla,
Ruhum kağıt oldu kalem ise nefsim,
Benim içimdeki o büyük hırsla,
Hırsımla azmim yalana teslim.
Gözlerim artık bir demir balyoz,
Baktıklarımın ruhunu yiyorum,
Dağın tepesinde gümüş bir horoz,
Horozdan misali bir ses duyuyorum.
Gözlerim varya öyle bir vefa,
Öyle bir vefaki ruhumu yemişler,
İçimden bağırmışım,belki bin defa,
Duymuş beni insan misali dervişler.
Kemal Sayar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta