İnsan Tam da Bu Şiiri - Levent Topludal

Bir ömür yürüyenim,
Kervandan neyim eksik?
Mum olup eriyenim,
Şamdandan neyim eksik?

Minare mahyasıyım,
Sevda papatyasıyım,
Keyfimin kahyasıyım,
Sultandan neyim eksik?

Kişnemek desen, bende;
Kükremek desen, bende;
Üremek desen, bende;
Hayvandan neyim eksik?

Akıl eder kalple cenk;
Ne uyum var, ne âhenk;
Hâlim, tavrım rengârenk;
Elvandan neyim eksik?

Kâh açım, kâh tokum ben;
Zamanda bir okum ben;
Bir varım, bir yokum ben;
Mihmandan neyim eksik?

Zaten yara bereyim,
Vurun da can vereyim.
Dişinize göreyim
Kürdandan neyim eksik?

İlmimin ehili yok,
Benden de cahili yok,
Hırsımın sahili yok,
Ummandan neyim eksik?

Hak'tan saptırıyorum,
Neler yaptırıyorum!
Taşa taptırıyorum,
Şeytandan neyim eksik?

Hatâdan piramidim;
Başka yurda aidim.
Aleyhime şahidim;
Düşmandan neyim eksik?

Uyanmam, top atarlar;
Boynuma ip atarlar;
Derilir, çöp atarlar;
Külhandan neyim eksik?

Saldırılan da benim,
Öldürülen de benim,
Parça parça bedenim,
Kurbandan neyim eksik?

Gizlerim, duyacaklar;
Zindana koyacaklar.
Söylerim, uyacaklar;
Fermandan neyim eksik?

Gider, belâ ararım;
Kendimedir zararım.
Ben de devlet kurarım,
Osman'dan neyim eksik?

Kıymetim kaç karatmış?
Halkimden ne muratmış?
Allah sevmiş yaratmış,
Canandan neyim eksik?

Nesîmî, Hallaç benim;
Aşk derya, kulaç benim;
Dert benim, ilaç benim;
Dermandan neyim eksik?

Levent, şerden sakınam;
Gönüllere dokunam.
Dilerim, hep okunam;
Destandan neyim eksik?