İnsanlar sevgiyi ve mutluluğu hep uzaklarda ararlar...Dua ederken bile gökyüzüne bakarlar..Çünkü herkesin kafasındaki Allah, yüksektedir...uzaktadır.. en uzak ve en yüksek yerin, gökyüzü olduğunu düşündükleri içinde, Allahı gökyüzüne sıkıştırmak insanlar için daha mantıklı geliyor... Bu yüzden dua ederken gökyüzüne el açarlar...Oysaki yaratılmış olan herşey atomdan yaratılmıştır..Allah tüm yaratılmış mahlukatın her hücresinde gizlidir.. O sizinle bakar sizinle görür... Sizinle duyar sizinle işitir..Sizinle hüzünlenir sizinle sevinir... Sizinle dokunur sizinle hisseder...Kısacası Allah sizinledir .. ama insanlar mutluluğu ve huzuru uzakta aramaya alıştıkları için hiç yakındakine ve kendilerine dönüp bakmazlar.. Bu yüzden aşk deyince, sevilmeye en layık olan Allah'ı es geçerler..Aslını bırakıp, gölgeleri severler..Onları takip ederler... kendilerini onlara adarlar... onlar için yaşar, onlar için ölürler...Ne demiş Muhyiddini Arabi hazretleri;
"SEN'den uzaklığım çok yakın olmandandır... SEN benim gözlerimsin,
ondan SENİ göremiyorum.."
Velhasılı kelam... Herkes kafasını çevirsin ve kendisine baksın...Sevilmeye ve aşık olunmaya en layık olan içindeki ruh psrçacığının sahibidir...İçindeki ruhla tanış...onu sev...Bak bakalım mutluluk sana kaç milim uzaktaymış... O zaman diyeceksin ki;
"Meğerse içimde Allah varmış...Ve ömrüm boyunca aradığım aşk bu aşkmış..."
Kayıt Tarihi : 11.08.2026 18:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!