Bir kez açılır gözlerin dünyaya,
Gerisi ayrımlı yol kimi seçilmiş, kimi seçilen.
Önüne engeller çıkarır hayat,
Ama yürümek de vazgeçmek de senin elinde.
Kimi güneşle uyanır, kimi fırtınayla,
Kimi eksikle büyür, kimi fazlayla.
Hayat herkese aynı teraziyi sunmaz,
Fakat her yürek kendi yükünü taşır.
Mutluluk bazen varılan yerdir,
Umut ise henüz bitmeyen yol.
Biri elindekine güler,
Biri ulaşacağı günü bekler.
İnsan olmak nefes almak değildir yalnız;
Sevinmek, yanılmak, yeniden ayağa kalkmaktır.
Her ömür aynı uzunlukta görünür belki,
Ama her hayat aynı derinlikte yaşanmaz.
Kimi yalnız doğar,
Kimi gerçekten yaşar,
Kimi ise nefes alırken tükenir.
En ağır ölüm, toprağa girmek değil;
Yaşarken kendinden vazgeçmektir.
Kayıt Tarihi : 27.06.2026 14:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Şair bu şiiri hayatın adaletsizliğini anlatmak için değil, insanın yalnızca nefes almasının yaşamak anlamına gelmediğini söylemek için yazdı. Ona göre en ağır kayıp, bedenen ölmek değil; umutlarını, hayallerini ve yaşama nedenini yitirmektir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!