İnsan Merkezli Aşk

aşk başladı
bir cümleyle değil
bir düşüncenin kalbe çarpmasıyla
akıl yürürken
duygu araya girdi
ve dünya ilk kez
tam hissedildi
bilinç
tek bir çizgide akmaz
dalar
taşar
geri döner
ve yine de
anlam bulur
seni ilk gördüğümde
bir sahnede durur gibiydin
ay ışığı altında
ne masum
ne suçlu
yalnızca insan
ve bu
en zor roldü
sözlerim
tirat olmadı
ama her susuş
yüksekten söylendi
çünkü sevgi
bağırdığında değil
inandığında ikna eder
Bir ara ellerimize baktım
orantıyı ölçtüm
kalp ile akıl arasındaki mesafeyi
çok yakın dedim
çok uzak değil
tam olması gereken kadar
aşk
bir duygu değildir yalnız
bir kompozisyondur
ışık
gölge
boşluk
ve denge
iki insan
aynı anda
düşünebildiğinde
ve dokunabildiğinde
evren
ilk kez
eskizden çıkıp
tamamlanır
aklım fısıldadı
anlam
düz değildir
kıvrılır
kalbim ekledi
acıdan geçmeden
yücelik olmaz
parmaklarım sessizce çizdi
güzellik
uyumdur
ve biz
severken
ne aklı feda ettik
ne tutkuyu
çünkü en yüksek aşk
bütün parçaları
aynı bedende
taşıyabilendir
bu yüzden
aşk
özel bir hikâye değil
insanlığın ortak şiiri
her çağda
farklı bir dille
aynı özle
ve biri
dünyanın herhangi bir yerinde
bir an durup
sevmeyi dilediğinde
işte o an
bu şiir
yeniden yazılır
çünkü insan
en çok severken
en çok
insan olur
ve sanat
bunu
sadece hatırlatır
Aşk