İnsan Lekeleriyle Kaplı Dört Yanım

zamanla “neden” diye sormayı bırakıyor insan
işte o an kayıyor derinimizdeki plaka
sarsılıyor her bir yanı ruhun sarsılıyor acem denizi
var elbet bu dünyada unutulacak şeyler unutulması gereken
adını hatırlamadığım için mutlu olduğum insanlar mesela
ama bu öyle değil unutamıyor insan
ve “neden” diye sormayı bıraktığında içimde
yaşama sevdalı uysal manifaktür bir hayvan

sevgili ölü kardeşlerim adınızı Gazze koydum hoş görün
binler onbinler sığmıyor hiçbir sayfaya sığmaz
karanlıkta kalmış ellerin lodos ıslığında
bombaları beklemesi çocukların uykusuz tedirgin
ak evler yıkılmış üstüne saçlarını örtmüş tazenin
anne eğiliyor kesiyor bir tutamını kokluyor
“neden” diye soruyor uzaklarda çok uzaklarda
vicdanına sarılan diğer bir el “neden” diye
sebebi yok ölmenin bu küçük ülkede

Gazze’de ölüm bir bardak su içilir her dakika her köşesinde kan gibi ılık mezarlar çok katlı bu yüzden üst üste gömülür abi kardeş yeğen auschwitz modeli üstlerinde kanlı kıyafetleri kimisinin yok elleri kimisinin kafası yüzü… işaret konmuş boşluklarına

sema sancıyla kıvranıyor çocuk sesinden
korkaklığın savaşı bu korkunun ateşlediği bombalar bombalar
kanı tükeniyor ışığın her yan kararıyor herkes için
Gazze sokaklarında diri insanlar dolaşıyor
tebessüm ediyor yüzleri elleri gövdeleri
ağızlarında türküler parlak bir günün hatırasından

ıslık bilmez Gazzeli dağ nedir nehir nedir bilmez otuz iki dilde düşer yağmur buraya çocuklar doğar doğmaz yürür taylar gibi hiç biri gülmez ölünceye dek şiir olurlar ağıt olurlar karışırlar havaya yüksek duvarlar ardındaki dünyayı düşlerler denize bakarlar tellerin ardından kucaklarlar esen yeli ezilmiş adımlarla sendeleyerek ilerler mayın tarlalarından üzüntünün arasından kimi uçarak geçer sonsuzluğu kucaklayarak Kudüs’e doğru Kudüs’e doğru zeytin ağaçlarının üzerinden

gördün mü
harlayan bir şey var dudaklarında
ki yer gök imreniyor