İnsan Kendi Kadar Şiiri - Mete Güleç

İnsan kendi kadar varmış bu hayatta,
Kendi kadar yalnız, kimsesiz;
Kendi kadar uçsuz bucaksız,
Kendi kadar tutsak, prangalı.

Düşsen yine kendi kendine,
Kalksan bir başına, kimsesiz.
Başarsan yine bir başına,
Kaybetsen yapayalnız ruhunla.

Dost ararsın, bulamazsın;
Çıkar olmayınca kimseyi göremezsin.
Sen neymişsin be yalan dünya,
Yaşasan da sonunu göremezsin.

Mahşer gelse, bitse çıkmaz sokak,
Görsek kim kara, kim ak.
İnsanoğlu nankör;
Yalnızlık insana müstehak.