İnsan Başkasında Devam Eder

O çocuk sesi,

evin içinde değildi.

Yine de
duvarların kireci
birden bire çocukluğunu hatırladı.

Masanın üzerindeki bardak,
kimsenin dokunmadığı bir suyu
uzun zamandır bekliyormuş gibi
parladı.

Bazı sesler
kulaktan girmez.

İnsanın,
içinde yıllardır kullanılmayan
bir kapıyı açar.

Ben o kapının eşiğinde
kendi ömrümü gördüm.

Meğer hayat,

günlerden yapılmıyormuş.

Bir başkasının yüzünde
ansızın beliren,
sebebini onun bile bilmediği
küçücük aydınlıklardan örülüyormuş.

Biz,
yanlış şeyleri biriktirdik.

Cebimize sığanları.

Oysa en ağır yük,
kimsenin cebine girmeyen iyilikmiş.

Omuz değil,

sessizlik taşırmış onu.

Bir ihtiyarın
ekmeğini ikiye bölüşündeki yavaşlık.

Yağmurdan kaçan bir kediyi
hiç düşünmeden
ceketinin içine alan çocuk.

Gece,
kimse görmezken
saksıdaki kurumuş toprağa
bir bardak su bırakan komşu.

Dünya,

böyle belli belirsiz hareketlerle
yerinden çıkmadan dönüyormuş.

Hiçbir harita,
merhametin geçtiği yolları çizemedi.

Çünkü onlar
toprağın üstünden değil,

insanın içinden geçiyor.

Bir gün fark ettim;

Acı,
kapıyı çalan değildir.

Kapıyı açacak kimsenin
olmamasıdır.

Ve sevinç,

yüksek sesle gülmek değil.

Birinin omuzlarından
görünmeden eksilen
ağırlığın adıdır.

Belki bu yüzden

en güzel insanlar,

kendilerini anlatmazlar.

Onlar,
girdikleri odalarda
eşyanın yalnızlığını azaltırlar.

Bir sandalye
onlar kalkınca bile
bir süre boş görünmez.

Pencereler,

rüzgârı daha yumuşak içeri alır.

Saat,

tik tak etmeyi unutup
bir kuşun göğsü gibi
usulca atmaya başlar.

Sonra giderler.

Hiçbir şey olmamış sanırsın.

Ama kaşığı çekmeceye koyarken
metal,
eskisi kadar soğuk değildir artık.

Bir havlu,
ellerini daha iyi kurular.

Kapının kolu,
avuç içini tanıyormuş gibi
sessizce döner.

İnsan,

yokluğunu en çok
eşyanın davranışından öğreniyor.

Belki de bu yüzden

ölüm,

eksilmek değildir.

Bir evin,

ışığı söndükten sonra da
duvarlarında akşamı tutmaya devam eden
ince sarılıktır.

Ve yaşam,

adı hiçbir yere yazılmayan insanların

başkalarının gününe
fark edilmeden iliştirdiği

küçük aydınlıklardır.

Ben artık
ömrümü saymıyorum.

Bir gün,

bir yabancının yüzünde
nedensiz duran bir huzur görürsem,

içimden usulca geçiyor:

Demek dünya,

bir yerinden yine
insan olmayı hatırlamış.