İnsan hayatı sırtında taşımaya çalışır hep.
Oysa insan dışındaki herşey insanı taşısın diye yaratılmış.
İnsan hata yapınca cennetten kovulmuş.
Demekki dünya cennete göre sürgün yeri.
İnsan Allah’a yükselince bütün melekler ona selam durdu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta