En büyük fırtına insanın gönlünde,
En yüce sevgi kalbindedir.
Gün gelir beyni harman yerine döner,
Seçilmez hiddet midir, keder midir?
Bazen örtü olur kederlerine,
Dumanı tütmeyen yangın yeri gibidir.
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
Devamını Oku
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları




Nehir gibidir insan,
Sadece yüzeysel bilinir.
Derinliklerinde ne saklar,
Ne fırtınalar kopar söylemez.
Sadece sessizce akar, gider...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta