İnsan 3 Şiiri - Özcan Kurt

İNsan

Bir güç vurdu tını ile başladı,
İşiten kendini buldu rastladı,
Tek idi, iki üç oldu damladı,
Varoluşun sırrı İLHAMı İNSAN..

ADIM, HAVAM, ATEŞİM VURDU ASA,
Adem, Havva, Şeytan dolduk FA-NUS'a
Can, çanakta yanıp tütüp OLUŞ'a,
Ağacın nuru ve CEZASI İNSAN

Yarattı insanı kendinden kattı,
O dona bürüdü fasete çattı,
Yön arama sende gönlünde tahtı,
Elifin sırrı hem İHRAMI İNSAN..

MUSA durdu ağaç suyu DİNLEDİ
İSA Bebek dile geldi SÖYLEDİ
Ol Muhammed OKU diye ÜNLEDİ.
Mevlana YAZ'dı o KELAMI İNSAN...

Sır şu; neyi tuttun neyi bıraktın.
Sen, seni sende bil, kendin yarattın,
Tene sığmadın da biraz kapattın,
Ötelerin sevgi, SELAMI İNSAN..

Düzlem değiştlr, yedi öteye bak,
Kaynak sende ateşi odunu yak,
Tırtılı geç de arşa bir kanat çak,
Gökte kartalların DİYARI İNSAN

Ali insan için konuşan KURAN,
Dünyaya sığmaz, taşar ÖZ VE CAN,
İncir de çekirdek olmaktır çaban,
Tanrının elçisi MERAMI İNSAN...