Derin uykudan uyandı, halsiz, bitkin
Hatırladı, cennetten çıkarılmıştı
Etrafına bakındı, kimsesiz, üzgün
Issızca bir mekana bırakılmıştı
Doğruldu, gözleri eşini aradı
Heyhat, ondan ne bir ses, ne iz vardı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta