Ölüm, bu sana belki de son yeminim.
Her şeyden, herkesten çok yakınsın bana.
Dünyada artık kimseye kalmadı kinim.
Ne olacaksa olsun, bıraktım kendimi sana.
Bu Araf fazla, mahvedeceğim kendimi.
Ellerim titrerken fark ettim son olacağını.
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta