İncinmesin Tenin Şiiri - Kasım Kobakçı

Aşkın sarmış biçare yüreğimi,
Zaman dursa bitirmez bu çilemi,
Bırakıp kaçma yarim bu alemi,
Yavaşça yürü incinmesin tenin.
*
Aklın kaymış soysuzun sarayına,
Ruhum tutsak zülfünün arasına,
Şifa damlasın kalbin ortasına,
Yavaşça yürü incinmesin tenin.
*
Beklemekten kurudu fidanlarım,
Yatırlara yüz sürsem ziyanlarım,
Gülümse az yeşersin ormanlarım,
Yavaşça yürü incinmesin tenin.
*
Ateşlerde yakıyor o sözlerin,
Zehirleri kusuyor tüm izlerin,
Sıcaklığı gizliyor o közlerin,
Yavaşça yürü incinmesin tenin.
*
Yaban gülü koklama zehir saçar,
Kanadı kırık kuşlar nere uçar,
Sımsıcak yuvamızdan niye kaçar,
Yavaşça yürü incinmesin tenin.
*
Hasret rüzgarı vurur yaprak düşer,
Ateşler ocağında yürek pişer,
Zalimlik tohumunu rüzgar eşer,
Yavaşça yürü incinmesin tenin.
*
Hasretinle kurudu pınarlarım,
Yıkılıp da virandır duvarlarım,
Ayrılığa dayanmaz damarlarım,
Yavaşça yürü incinmesin tenin.
*
Sözlerin ok misali deldi bitti,
Ayrılık rüzgarları sertçe esti,
Bıçak kemiğe değdi artık kesti,
Yavaşça yürü incinmesin tenin.
*
Çiçek açmış dallarım meyve vermez,
Buz tutmuş şu bedeni kimse görmez,
Zalimlerin vicdanı sırra ermez,
Yavaşça yürü incinmesin tenin.
*
Yalvarırım kibri at gururu aş,
Kötülükle amansız eyle savaş,
Yanaklardan akmasın o tuzlu yaş,
Yavaşça yürü incinmesin tenin.