“Yıkık dökük bir hayatın,
İçinde rastladık aşk’a...
Kim kırar bizi gülüm?
İkimizden başka…”
Hani söyler ya birileri,
Fısıldar kulağına…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Gül açmışsa…
Gönül sevmişse…
Sür kulaçlarını sen,
Aşk’ın en derin,
Okyanuslarına…
Sığ sular…
Onların olsun…
Sen…
Benimsin…
Sen…
Sevdiğimsin…
Biliyorsun…
YOKLUKTAN MI, ÇOKLUKTAN MI BUNCA GÜZEL DİZE DOĞAR BİLEMİYORUM..
TEK BİLDİĞİM ÇOK GÜZEL YAZIYOR OLDUĞUN.
MEHTAP
güzel şiirin için kutlarım
Turhan Toy
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta