Biz küçükken mutluluğun tek meslek olduğunu düşünürdük
Bilemedik büyüdükçe yaraların yüreklerimizi kanatacağını
Anlayamadık bazı yaraların kabuk tutmayacağını
Ilık ılık akan kanın yüreklerimizi dağlayacağını
Oysa baba sarılması, anne şevkati, üzerimizde gölgeydi
Ne olduda o gölgenin yerini güneşin kızıl sıcaklığı aldı
Bir bir kaybettiklerimizin perdeleri çekildi üzerimizden
Kovalamayin beni yataga
Hic uykum yok
Daha lafiniza karisacagim
Ortaligi dagitacagim
Televizyonu kapatacagim
Aycicegi resmi yapacagim daha
Devamını Oku
Hic uykum yok
Daha lafiniza karisacagim
Ortaligi dagitacagim
Televizyonu kapatacagim
Aycicegi resmi yapacagim daha
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta