Biz küçükken mutluluğun tek meslek olduğunu düşünürdük
Bilemedik büyüdükçe yaraların yüreklerimizi kanatacağını
Anlayamadık bazı yaraların kabuk tutmayacağını
Ilık ılık akan kanın yüreklerimizi dağlayacağını
Oysa baba sarılması, anne şevkati, üzerimizde gölgeydi
Ne olduda o gölgenin yerini güneşin kızıl sıcaklığı aldı
Bir bir kaybettiklerimizin perdeleri çekildi üzerimizden
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta