...Ve bazen
isyan ettirir hayat.
Öyle günler gelir ki,
aklın susar,
yüreğin cevap arar.
Bir imtihanın içinde
kendini bulursun.
"Neden ben?" diye sorarken,
cevabı zamana emanet edersin.
Tam unuttuğunu sandığın yerden
bir kapı aralanır.
Rabbin, sessizce hatırlatır;
dönmen gereken yolu,
unuttuğun hakikati.
Her kırgınlık
bir ders taşır içinde.
Her kayıp,
başka bir kazancın
habercisi olur bazen.
Hayat,
yalnızca sevinçlerden ibaret değildir.
İnsan,
en çok düştüğü yerden öğrenir
yeniden doğrulmayı.
Görmeyen gözler
yalnızca bakar.
Gören gönül ise
her olayın ardındaki hikmeti
aramayı bilir.
Sabır,
karanlığın içinde yakılan
sessiz bir kandildir.
O ışık sönmez;
yolu, inananın kalbine düşer.
Ve sonunda anlarsın;
imtihan,
cezalandırmak için değil,
olgunlaştırmak içindir.
Çünkü insan,
en çok sabrettiği yerde
kendine ve Rabbine yaklaşır.
07.08.2020
Gülay Özdemir
Kayıt Tarihi : 7.08.2020 16:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Yorumu okuyan değer katan yüreğiniz'e bıraktım:))




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!