İmtihan Şiiri - Sami Özay

Ruhumun karıştığı duygularımın bedenimle ayrıştığı karanlıkalara daldım
Talihin çıkmaz sokaklarında kaybolup sensizliğin acı nefesiyle zor olsada soluklandım
Keşkeler niyeler dehlizinde pişmanlıklarla dolaştım
Zor dünyanın ışıksız gerçeklerine cesurca dalmak neydi kime göreydi
Ben zor sevdalarla savrulumuşken yüreğime hasret tohumları ekilmişken
Gonca gülleri dermek ne haddimeydi
Bir türkünün hikayesi bir annenin bakışı aşın lezzeti göz yaşları kan damlaları
Neyin tabiriydi bunlar veya ben seni neyle tabir edebilirdim
Dilimden gönlüme dökülen ahlı iç çekişlerim mi
Adını her andığımıda kabaran saç diplerim mi
Hasretin tabirini neyle tarif edebilirim ki
Dünyadan ukbaya uzanan çetrefil yol
Yanlızlığıma uzanmaz artık ne el ne kol
Direnişimin yanlız mücahidiyim ben
Emelimin tek şahidi
Zor benim sevdam kuruyan çiçeğe can olmak sararan dalları yeşertmek
Sevgisiz gönülleri aşkla beslemek
Güneşe ısı verip can katan suya rahmet yükünü yükleyen
Bir derde bin bir derman verenin esmasına
Celalinden cemaline sığınarak
Doksan dokuz isminin hürmetine niyazla başladım sevda yoluma
Kudretinden sual olmaz diyerek durdum divanına
Beşeri münasbetin muhabbetti
Geçmemeli asla dini muhammedi
Bilemedim sana olan sevdamın bedelini
Keşkeler deryasına gark olup narından nuruna bir çıkış arayarak yandım
Ya rab sevdamın imtihanını çok geç anladım