İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

İlim dostluk cehaletse düşmanlıktır

İlim sahibiyim her şeyi ben bilirim diyenler
kendi cehaletlerini kendileri ele verirler

Üstünlük taslayanlarda Hak Hakikat adına

İlim sahibinin düşmanı cehalettir ilim sahibi önce kendini
eğitir okumak dileyenleri de okutur

Kendini eğitebilenler için cehalet ölmüştür cehalet öldüğünde
sen ben kavgası bitmiştir birlik mücadelesi başlamıştır

Beni unuttun bencilleşip durdun

Bencilliğin ne manaya geldiğini
bilirmisin

İlk ben üstünüm diyen kimdi

Hakikat yolunu yıllarca sürdüm
Ne bir gören oldu nede bir duyan
Hayretler içinde şaşırıp kaldım
Bu nasıl bir iştir dedim Allah-ım

Hiç bir şey yapmıyorlar yapmış gibi görünüyorlar
Kanmış değilim bunlara bilmem sen nasıl kanarsın

Kullarının çoğu çakal tilkiler kurnazdır bakar yaratık
çok hep can yakar görünüş insan kanarsın

Verilen süre dolmak üzere İlyas dersin sabra da sabır
dersin sabrı da verecek olan sensin bense sadece aciz
bir kulun sen dilediğini yapmaya kadir olansın

Neler olacağını bilemiyorum sadece bildirdiklerini
bilebilirim ancak ben sabretmeye dayanmaya

İnsan yaşamak ister yaşayamaz

İnsan nefes alır verir yaşadığını sanır

Nefes alıp vermek yaşamak değil yaşam
Belirtisi var demektir

Huzur aramıyorum daha beter etmeden bu işe
son versin yeter

İnsan zavallı bir varlıktır kendini bir halt sanmaktadır
kendini yüceltip durmaktadır

Huzur arıyorsan dünyaya gelme geldiysen çekeceksin
sen yaşamaya çalıştıkça gerçek her ne ise sana her
an darbesini indirecektir sen ise boşu boşuna yaşamaya
çalışacaksın sen çalıştıkça o ise öldürecektir işte savaş
budur kendinle mi savaşırsın insanlarla mı şaşar kalırsın

Bilen susar susan bilir

Görmek için göze gerek yok

O dünya gözü olmadan kalp
Gözü ile görünür