İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

Geldiğime beni pişman ettirdin
Halden bilmezlerin yükün çektirdin
Haylazların borusunu öttürdün
Her hışmınla yerle bir ettin gitti

Dünya malı için yar benden geçtin
Bu dünyayı bana zindan eyledin
Kahrolsun yoksulluk ocağı batsın
Sevenleri hep ayıran düşmandır
***
Dünya malı seni mutlu etti mi

Bir topluluk veya bir toplumun kan kaybettiğini
gördüğünde onları uyar uyarıyı dinlemediklerinde
orayı terk et

Bilmiş olasınız ki her topluluk ve her toplum tek gerçek
biziz diyeceklerdir böyle bir toplumun ölü olduğunu sadece sağ kalmayı başarabilenler bileceklerdir

Bilmiş olasınız ki parçalarını hor görenler bire
inanmış olsalar da inanmış değillerdir

Sözde inanmak biliniz ki bildiğiniz gibi yaşamaktır

Özde inanmaksa bambaşkadır aynı alem

Yıllardır cehennemdeyim ne gören ne bilen ne duyan
nede sezen oldu herkes akıl vermeye çalıştı fakat
samimi olarak beni ne soran nede anlamaya çalışan
biri olmadı herkes kendi derdindeydi anlamdım ki
ben kendimi boşa harcamışım eğer düştüğüm bu

İnsanların inandık dediklerini görürsünüz hep kırarlar
neden ve niçin inandıklarının farkında bile değildiler

Sen bunları gördüğünde şaşırırsın vay be ne kolay
bir yolmuş dersin diyecek sözün dahi kalmamıştır

Herkes beni sever görünüyordu aslında hiç bir sevenim
yoktu

herkes çıkarını sevmekteydi bense bunun farkındaydım ben ise onları insanlığın gereği olarak sevmekteydim
ve elimden geleni yapmaya çalışırdım ta ki insanlar beni
mezara sokana kadar

Herkes bildiğini okur sen okutmak dilesen de okumak
dilemeyenleri okutamazsın

Herkesi kendi haline bırak sen okumaya devam et
öğretmeninse evrendir

Güvenme sakın ha sen bir kimseye
Herkes bildiğini okuyup gider
Bilmediği halde susmak bilmezler
Herkes bildiğini okuyup gider

Yaklaşma namerde başa beladır

Herkes bir şeyler derdinde
Bense senin derdindeyim
Halım harap başım duman
Tek derdime derman sensin