İlm-i İfrat Şiiri - Veli Şen

Vurmuyor penceremden koskoca ayın şavkı
Bir ruhsuz ışık hüzmesi boğar gök kubbemi.
Duyulmuyor ne hoş bir seda, ne bir yankı
Beton istila etmiş, duvarları, hem bahçemi.

Avucumda köyden nasır, parmaklarda krem
Kalbe ziynet, akla kolye, fikre takı oldu haram
Her icraat paylaşılıyor artık kalmadı mahrem
Yüzümü saklayan maskeler doldurur heybemi.

Hesap, kitap, bilgi, gıybet, ulaşması ne basit
Tatlı dişlerimi, kibir gönlümü bilfiil eriten asit
İnsan-ı Kâmil olmak iken "Oku" emrinden kasıt
Gösteriş ibadet yapmak zannediyoruz erdemi.

Sığarken bir göz odaya huzurla, ayaklı başlı
Villalarda geçinilmiyor bilmem kaç maaşlı.
Aşkında tevhid arar, bir yüzük üstü tek taşlı
İlim değil, ifrat ve tefrit belirler tüm gündemi.

Telefona, tablete kul olmuş masum neslimiz
Dünyayı titreten Türk soyu değil miydi aslımız
Garip Veli, düşerse iman olan son mevzimiz
Pusulalar da bulamaz, kör karanlıkta kıblemi.

Veli ŞEN (Mayıs 2026)