Sözün en güzelini çıkarıp koynumdan
şiir yazmalıyım senin için
Kasırgaların yıkamadığı
Orman olmalıyım
Meyva olmak için toprağın çocuklarına
Seni kazanmak için
Kumar oynamalıyım kendi canıma
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Ekmeğin buğusunda ki sevda ve toprak olan suya hasret olan sen, çok güzeldi tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta