İlk Defa Durdu Zaman Şiiri - Poyraz Can

Sana ilk defa bakarken,
Zaman durdu...
Gözlerin devrim gibi indi içime,
Ben o anda anladım:
Bir kalp, sadece kan değilmiş.

Sana ilk defa gülerken,
Kendime küstüm biraz.
Çünkü hiç bu kadar güzel gülmeyi
Kimseye layık görmemiştim.

Sesin…
Bir yangın gibiydi,
Ama içimi üşütüyordu aynı anda.
Bilmiyorum,
Sana yaklaşmak mı yakardı beni,
Yoksa uzak kalmak mı?

Göz göze geldiğimiz an,
Sanki bin geçmiş, tek gelecek oldu.
Adın dilimde değildi henüz,
Ama kalbim çoktan ezberlemişti seni.

Dokunsam,
Çiçek değil yıldız düşerdi sanki elimden.
O kadar inceydin, ve bir o kadar güçlü
Çelişki gibi değil, mucize gibiydi

Kalbimse ilk kez bu kadar kararsızdı
Kaçmak mı, kalmak mı, koşmak mı sana?
Ne yapacağını kestiremiyorum bile.
Ama ruhum, ruhum çoktan yola çıkmıştı bensiz

Bir gülüşün var ki…
İnsan her şeyi unutuyor,
Hatta kim olduğunu bile.
Ben seni ilk gördüğümde,
Kendimi unuttum mesela.
Sana yaklaştıkça büyüyor içimde bir his:
Ya bu bir rüya…
Ya da uyanmak istemeyeceğim tek gerçek.

Korkuyorum bazen…
Ya sen de geçiciysen?
Gün doğumu gibi girdin hayatıma,
Ve ben…
Gecelerimi hiç bu kadar sevmedim.

Yanımda olman değil,
“Olma ihtimalin” bile yetiyor bazen.
Bir ihtimalin bile insanı
Hayatta tutabileceğini
Senden öğrendim.

Ve şimdi buradayım…
Sana yazılmış son kıtadayım.
Aşkın en yalın hâliyim:
Korkusuz,
Kırılgan,
Belki biraz cesur.
Belki biraz cüretkar..
Ama sadece seninle tamamlanan..
Sadece seninle.