sığındığım dağlara kar yağmıştı.
karanlık geçmişimden çıkmış, ilk defa umuda tutunarak yürürken
rüzgâr uğultulu sesinle yeniden yaşamaya başladım.
her sabah uyandığımda, acaba o da uyandı mı
gece güzel uyudu mu, telaşını yaşarken
nasılsın, iyi misin, kahvaltı yaptın mı demekten başka bir şey diyemedim.
yumruk kadar yüreğim 1 80 boyuma sığmazken
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta