Beyaz kağıtlara, kırmızı kalemlerle; sevgi yazarlardı daha ilkokulda sınıfta kalmış fiyakalı yazarlar.
İlkokul öyle sanıldığı gibi haybeden bir yer değildir aslında,
ilk aşklara ve askıda asılı duran hırkalara bakılırsa yaşamdan izler taşırlar.
Ve okul çıkışı cuma günlerinde saklıdır aslında marş sırasında sevdiği kızın yanına geçen, saçı yarı ıslak; kalbi tam kırık çocuklar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta