Umudum benim yarınlara gebedir her daim
Kısır kalmış bir döngünün içerisinde çocukluğumu yaşarken
Ağacımı yaşken eğmeye çalışırken kırdılar ve tomurcuğundan yeşeren bir asrın çocuklarıyız bizler Bizler ki daha anne karnında kadere çapraz bağlananlardanız fiyakalı adamlarız aslında bakmayın öyle karada gemi yürüttüğümüze
Biz ki denizde dalgaya karşı kulaç atanlardanız Merhameti taç yapıp başında taşıyan bir ümmetin çocuklarıyız yani biz balığı tutup tekrar denize bahşedenlerdeniz ve sonra da o denizde boğulup ölenlerden...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta